"Nie masz Boga w sercu...", z wiadomych powodów czasami uciekamy się do takiego powiedzenia. Bez wątpienia Boga w sercu nie mieli ci, którzy prowadzili pseudoschronisko, nazywane psim obozem zagłady. To ich ręce "dopieszczały" 2 letniego Patosa, skazańca, którego dusza została okaleczona bezmyślnie zafundowanym jej cierpieniem, którego ciałem, co czas pokazał, wstrząsały ataki padaczki. Życie i podły los wymusiły na nim osiągnięcie przedwczesnej dojrzałości. Dzięki wielkiej akcji ludzi o wrażliwych sercach ruszyła humanitarna pomoc udręczonym istotom, zasiedlającym wspomniane miejsce. Ocaliło to wiele psich istnień. Dla niektórych owa pomoc przyszła za późno. Patos, na swój sposób, też nie doczekał tej chwili. Serwując się ucieczką z piekła, w niedługim czasie zasilił szeregi kolejnego schroniska. Po raz kolejny rozpoczął nierówną walkę o przeżycie za kratami betonowej celi i wśród, co niestety jest regułą, nieprzychylnych współbraci niedoli. Paraliżował go strach, schodził więc z drogi nawet mniejszym od siebie, bał się zbliżyć do miski z jedzeniem i wodą. Prawdopodobnie odszedłby z tego świata, zapomniany, wciśnięty w najciemniejszy kąt boksu, z niechlubnie zapisanym się w jego pamięci obrazem człowieka. Traf sprawił jednak, że to psie nieszczęście zostało wypatrzone przez jedną z wolontariuszek. Patos trafił do hotelu dla zwierząt pod Krakowem, gdzie zaczął dochodzić do siebie. Otworzył się na ludzi, pokochał ich szaleńczą, wierną i oddaną miłością. Pozostał jednakże w nim ogromny lęk przed innymi czterołapkami, od których wyraźnie stroni. Pewnego dnia przed tym udręczonym psem pojawiły się „wrota raju”. Zgłosiła się osoba, która stwierdziła, że Patos to cudowny pies, któremu jest wstanie zapewnić wspaniały dom, którego zdolna jest pokochać i zadbać o jego zdrowie. Życie zweryfikowało prawdziwość tych deklaracji szybciej niż ktokolwiek mógł się spodziewać. Po dwóch tygodniach od adopcji Patos dostał ataku padaczki (przyczyną mógł być stres związany z nagłą zmianą otoczenia) i niczym bumerang wrócił pod hotelowe skrzydła. Na jego drodze stanął jak widać niewłaściwy człowiek, który bez zbędnych ceregieli zdjął maskę dobrotliwości. Padaczka nie jest chorobą, nad jaką nie da się zapanować. Pod dobrą opieką i w otoczeniu miłości częstotliwość takich ataków może spaść do absolutnego minimum, albo w ogóle ustać. Tak też stało się z Patosem. Po powrocie objawy padaczki zniknęły. W targanej niezrozumieniem główce biedaka w dalszym ciągu tkwi marzenie o swoim: człowieku, domu, kawałku podłogi i zawsze pełnej miseczce. O ten dar, przemyślany gest i odpowiedzialną decyzję prosimy w imieniu Patosa, chodzącej delikatności, łagodności, wrażliwości i spokoju!!! Zamiar jego adopcji nie może być kaprysem chwili, taka stała się już jego udziałem i zapłacił za nią zbyt wygórowaną cenę! Nie chcemy sprawdzać, ile tragedii może znieść jego serce, ile razy może wybaczyć, powtórnie zaufać i zapomnieć o ludzkiej obłudzie! Z ogromną nadzieją czekamy, że w słuchawce telefonu zabrzmi głos, w pełni ludzki, ciepły, tchnący optymizmem, którego właściciel, bez zbędnego patosu za to o Patosie powie: "Chcę dać szansę temu psu!" Czy to zbyt wiele? Czy żywimy się li tylko złudzeniem? Osoby zainteresowane adopcją Patosa proszone są o kontakt z panią Ireną, dzwoniąc na dowolny z numerów: (012)6419702 i 0-500181920 lub pisząc na adres mailowy irenaka7@wp.pl
kliknij w zdjęcie, żeby zobaczyć większe
